Δημοτικό Θέατρο Πειραιά: ενοικιάζεται όσο-όσο. Και πως επιτρέπει ο κ. Διαμαντής, ένας θεατράνθρωπος σημαντικού διαμετρήματος, να διασύρεται με αυτόν τον τρόπο ο φορέας που διοικεί, και να υποβιβάζει εαυτόν από Καλλιτεχνικό Διευθυντή και λειτουργό σε απλό μεσίτη; Γιατί καλλιτεχνική διεύθυνση σημαίνει πρωτίστως καλλιτεχνική παραγωγή. Και βεβαίως, το επιχείρημα, ότι αναγκάζεται σε μια τέτοια αποκλειστικά διαχειριστική λογική μόνο και μόνο για να «σώσει» το Δημοτικό Θέατρο, το ακούμε, αλλά αναρωτιόμαστε, άραγε με κάθε κόστος;
Όμορφα, μεγάλα λόγια ακούσαμε εχθές στην παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά που έκανε ο, σε δεύτερη θητεία, καλλιτεχνικός διευθυντής του κ. Νίκος Διαμαντής.
Τα ακούσαμε από τον ίδιο τον κ. Νίκο Διαμαντή, τα ακούσαμε από τον δήμαρχο του Πειραιά κ. Γιάννη Μώραλη, τα ακούσαμε από τον εντεταλμένο δημοτικό σύμβουλο Πολιτισμού του Δήμου Πειραιά Γιάννη Χατζηαλέξη, τα ακούσαμε από την Αντιπεριφερειάρχη Πειραιά Σταυρούλα Αντωνάκου. Δήλωσαν όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, υπερήφανοι, ευλόγησαν τα γένια τους, αλληλοευχαρίστησαν, αλληλοσυγχάρηκαν, φωτογραφήθηκαν. Μίλησαν για τη «ναυαρχίδα του Πολιτισμού της πόλης», για τις «υψηλού επιπέδου παραστάσεις, που ανεβαίνουν», για τον «πολυδιάστατο καλλιτεχνικό ρόλο του θεάτρου» και για «πολιτιστικό όραμα του Δήμου» (Γιάννης Μώραλης). Μίλησαν για τις επίπονες «προσπάθειες που έγιναν ώστε ένα ιστορικό μνημείο να πάρει ζωή και να πρωταγωνιστήσει στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της χώρας», για «θέατρο να είναι ανοιχτό προς όλο τον κόσμο» (Σταυρούλα Αντωνάκου). Μίλησαν για «θέατρο εξωστρεφές και δυνατό» ευχόμενοι «να σηκώσουμε αυτό το θέατρο ακόμα πιο ψηλά» (Γιάννης Χατζηαλέξης). Και μίλησαν για «ένα μικρό Έθνικο Θέατρο», για θεατές που θέλει «να νιώσουν ότι αυτό το θέατρο είναι το σπίτι τους», για το «ξανακοίταγμα του ανθρώπου μέσα από το θέατρο», και για «ένα μέλλον που με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους (σ.σ. το πρόγραμμα του ΔΘΠ) προσπαθεί να το αναζητήσει στους αυθαίρετους, τους ακατάτακτους, αυτούς που μας βγάζουν τη γλώσσα», και κατέληξαν στη δήλωση ότι «Δε μας ενδιαφέρουν τα πυροτεχνήματα» (Νίκος Διαμαντής)…
Και βέβαια ουδείς σκέφτηκε (μηδέ του γράφοντος) να ρωτήσει πόσο πραγματικά αποτιμάται από την εποπτεύουσα αρχή του ΔΘΠ, τον Δήμο Πειραιά, τον Δήμαρχό του, τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού του Δήμου, και τον καλλιτεχνικό διευθυντή του, αυτό το «ιστορικό θέατρο», αυτό το «κόσμημα της πόλης», αυτή η «ναυαρχίδα του Πολιτισμού» (δικά τους τα λόγια, τα οποία όλοι μας τα ασπαζόμαστε αναμφίβολα). Γιατί, αν κρίνουμε από τη σύμβαση που αναρτήθηκε στις 25/9/2024 στη Διαύγεια (ΑΔΑ: Ψ2ΨΗΩΞΥ-Χ92, Αρ. Πρ. Δήμου Πειραιά 60148), με θέμα «Συμφωνητικό για την παραχώρηση έναντι αντιτίμου, της κεντρικής σκηνής του Δημοτικού Θεάτρου για την παρουσίαση της παράστασης «Θείος Βάνιας» του Άντον Τσέχωφ», μάλλον το αποτιμούν, για να μην πω ξεπουλούν πολύ φτηνά! Αυτούσια η ανάρτηση ακολουθεί, πιο κάτω.
Γιατί εκεί διαβάζουμε, ότι η Κεντρική Αίθουσα του ΔΘΠ (η οποία φέρει το όνομα του Δημήτρη Ροντήρη, που ούτε καν αυτό αναφέρεται) παραχωρείται στην εταιρεία παραγωγής ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ, έναντι του εξωφρενικά ευτελούς ποσού των 1000 ευρώ, πλέον ΦΠΑ ανά παράσταση!!! Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι μια θεατρική αίθουσα χωρητικότητας 200 θέσεων και χωρίς τον τεχνικό εξοπλισμό η τιμή ενοικίασης της κυμαίνεται στα 500 ευρώ χωρίς τον τεχνικό κονσόλας. Και το γεγονός γίνεται ακόμα πιο εξωφρενικό αν συνεχίσει κανείς στους όρους της σύμβασης. Παρακάτω θα διαβάσουμε πως «Τα έσοδα από τα εισιτήρια θα ανήκουν στον δεύτερο συμβαλλόμενο (σ.σ. την εταιρεία ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ) και ουδεμία αξίωση διατηρεί επ’ αυτών ο Δήμος πέραν του συμφωνημένου στο άρθρο 4 ποσού» (σ.σ. δηλ. των 1000 ευρώ πλέον ΦΠΑ ανά παράσταση).
Και αν προχωρήσουμε πιο κάτω, θα δούμε ότι από αυτά τα 1000 ευρώ ανά παράσταση που θα εισπράττει ο Δήμος θα πρέπει να πληρώνει και τα λειτουργικά έξοδα της παράστασης. Διαβάζουμε: « Ο Δήμος αναλαμβάνει… Την υποχρέωση να παρέχει καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου μέχρι και την ολοκλήρωση της παράστασης, φύλαξη, καθαριότητα, ταξιθεσία, ταμείο, τεχνικό προσωπικό (φωτιστής-ηλεκτρολόγος-χειριστής κονσόλας φωτισμού, ηχητικός –ηχολήπτης-χειριστής κονσόλας ήχου και υπεύθυνο χειρισμού σταγκονιών) βαρυνόμενος με τις αντίστοιχες αμοιβές του προσωπικού.»
Αν συνυπολογίσουμε σε αυτά και τα πάγια ημερήσια έξοδα ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κλπ, τότε θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια οδυνηρή πραγματικότητα: Το κόστος λειτουργίας του Θεάτρου κατά τη διάρκεια των παραστάσεων ίσως και να υπερβαίνει τα έσοδά του. Απλά μαθηματικά!
To Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, ένας δημόσιος χώρος χαρίζεται στην κυριολεξία σε ιδιώτη παραγωγό και η λειτουργία του τίθεται απροκάλυπτα και σκανδαλωδώς όχι προς όφελος του κοινού καλού, αλλά στην υπηρεσία κερδοφορίας ιδιωτικών επιχειρήσεων. Και μάλιστα, αυτό συγκαλύπτεται επιμελώς στο σχετικό δελτίο τύπου της ανακοίνωσης του προγράμματος, μιας και εκεί η «παραχώρηση έναντι αντιτίμου», δηλαδή η απλή ενοικίαση της αίθουσας βαφτίζεται σκανδαλωδώς ως «συμπαραγωγή», τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την πρώτη παραγωγή του «Θείου Βάνια», τα στοιχεία της οποίας είναι ήδη ανηρτημένα στη Διαύγεια.
Το θέμα εγείρει πολλά ερωτήματα τόσο προς την καλλιτεχνική διεύθυνση του ΔΘΠ, η θητεία της οποίας ανανεώθηκε πρόσφατα, νομότυπα μεν αλλά με μια διαδικασία που εγείρει πολλά ερωτηματικά (σχετικό ρεπορτάζ ΕΔΩ) και που ο Δήμος απέφυγε να απαντήσει («να την προσβάλετε» ήταν η απάντηση του δημάρχου σε σχετικό ερώτημά μας, πυροβολώντας στον αέρα και γνωρίζοντας πως εμείς δεν έχουμε έννομο συμφέρον για κάτι τέτοιο), αλλά και προς τον ίδιο τον κ. Δήμαρχο που υπογράφει τη σχετική συμφωνία.
Ερωτήματα που γίνονται πιο επιτακτικά μετά και από τη ρεαλιστική ομολογία του κ. Γιάννη Μώραλη, και πάλι μετά από σχετικό ερώτημά μας, ότι «δυστυχώς ο Δήμος δεν έχει χρήματα να κάνει δικές του παραγωγές», πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί αυτό το «ξεπούλημα» του ιστορικού θεάτρου. Αντίθετα θα περίμενε κανείς ακριβώς ένεκα αυτού, την όσο δυνατόν καλύτερη εκμετάλλευση αυτού του δυναμικού brand name που διαθέτει με τους πλέον ευνοϊκούς για το δημόσιο συμφέρον όρους.
Και βεβαίως, θα πρέπει να επισημάνουμε, πως είναι προφανές (γιατί ζούμε σε μια εποχή που πρέπει να τοποθετούμαστε με σαφήνεια και ειλικρίνεια έναντι όλων ), πως το δημοσίευμά μας αυτό, δεν στρέφεται εναντίον οποιουδήποτε συντελεστή της παράστασης και στη κοπιαστική θεατρική διαδικασία και δουλειά τους, αλλά στον τρόπο και στην αντίληψη που η διοίκηση του ΔΘΠ και η Δημοτική αρχή, ενεργούν σε σχέση με το ιστορικό θέατρο. Η ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ κάνει τη δουλειά της, με παραγωγές υψηλών προδιαγραφών και είναι λογικό να επιδιώκει το χαμηλότερο δυνατό κόστος με το υψηλότερο δυνατό κέρδος. Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, όμως;
Και πως επιτρέπει ο κ. Διαμαντής, ένας θεατράνθρωπος σημαντικού διαμετρήματος, να διασύρεται με αυτόν τον τρόπο ο φορέας που διοικεί, και να υποβιβάζει εαυτόν από Καλλιτεχνικό Διευθυντή και λειτουργό σε απλό μεσίτη; Γιατί καλλιτεχνική διεύθυνση σημαίνει πρωτίστως καλλιτεχνική παραγωγή. Και βεβαίως, το επιχείρημα, ότι αναγκάζεται σε μια τέτοια αποκλειστικά διαχειριστική λογική μόνο και μόνο για να «σώσει» το Δημοτικό Θέατρο, το ακούμε, αλλά αναρωτιόμαστε, άραγε με κάθε κόστος; Και σώζεις κάποιον, ξεπουλώντας τον; Και αλήθεια, επειδή ακούγεται και το όνομα του κ. Διαμαντή για τη διεκδίκηση της καλλιτεχνικής διεύθυνσης του Εθνικού Θεάτρου, αναρωτιόμαστε εάν συμβεί αυτό, με τέτοιους όρους θα διαμορφώνει πρόγραμμα;
Και εδώ θα πρέπει να αναφέρουμε, αποκλειστικά χάριν της σφαιρικής ενημέρωσης, πως η εταιρεία Τεχνηχώρος έχει ενοικιάσει και το Θέατρο Σημείο, ιδιοκτησίας του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΔΘΠ κ. Νίκου Διαμαντή.
Αξίζει, επίσης να επισημάνουμε, ότι στις μεγάλες παραγωγές της προηγούμενης περιόδου (όπως για παράδειγμα «Πλατόνοφ», «Τρεις ψηλές γυναίκες») υπήρξε πράγματι ουσιαστική συμπαραγωγή του ΔΘΠ με τις αντίστοιχες ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής, όπου το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συνέβαλε οικονομικά στις παραγωγές και απολάμβανε δυναμικό ποσοστό επί των εισπράξεων (όλα τα σχετικά στοιχεία βρίσκονται αναρτημένα στη Διαύγεια).
Το ρεπερτόριο
Σε ό,τι αφορά το ρεπερτόριο που ανακοινώθηκε, θα πρέπει να σημειώσουμε τη διαμόρφωση ενός πλούσιου δυναμικού προγραμματισμού, που περιλαμβάνει κλασικές επιλογές, σύγχρονες επικαιροποιημένες ματιές και μια κατεύθυνση και στόχευση στο νεανικό κοινό. Σε ό,τι αφορά τις 14 παραγωγές του, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι και στις τρεις σκηνές του ΔΘΠ, την Κεντρική Δημήτρης Ροντήρης, τη σκηνή Ωμέγα και το Φουαγιέ, θα πρέπει μάλλον να εκληφθεί μόνο μία ως παραγωγή του ΔΘΠ (ως συμπαραγωγές αναφέρονται όλες αλλά θα περιμένουμε και τις σχετικές αναρτήσεις στη Διαύγεια, για να αποφανθούμε κάτι τέτοιο μιας και το παράδειγμα του «Θείου Βάνια» δεν μας δίνει τέτοια κατεύθυνση). Δε θα ήταν υπερβολή να πούμε σκωπτικά, ότι μοιάζει ένα ρεπερτόριο με …ξένα κόλλυβα. Νόστιμα και τραγανά, αλλά ξένα!
Και οι τρεις παραγωγές που ανακοινώθηκαν στην Κεντρική Σκηνή είναι παραγωγές της ΤΕΧΝΗΧΩΡΟΣ ενώ η παιδική-εφηβική (ή «για όλη την οικογένεια» όπως αναφέρεται) είναι της Αrt Info.
«Ο Θείος Βάνια» του Τσέχωφ από τον σπουδαίο Δημήτρη Καταλειφό, η δυναμική ομάδα των «Παιχτών», που έσπασε όλα τα ταμεία, με την προσθήκη του Νίκου Καραθάνου σε ολοκαίνουριο έργο («MERDE!» ή «Σκατά!») των Βασίλη Μαγουλιώτη και Γιώργου Κουτλή , το κλασικό αριστούργημα της Μάργκαρετ Μίτσελ, «Όσα παίρνει ο άνεμος» με την αντιπολεμική ματιά των Άρη Ασπρούλη και της Ιόλης Ανδρέαδη και το πολυαγαπημένο έργο του Ευγένιου Τριβιζά «Ο ταύρος που έπαιζε πίπιζα» σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου, είναι αυτές που θα απολαύσουμε όλη τη σεζόν.
Στη σκηνή ΩΜΕΓΑ και στο ΦΟΥΑΓΙΈ θα φιλοξενηθούν ανεξάρτητες παραστάσεις από θεατρικές ομάδες και ΑΜΚΕ, κάποιες επιχορηγούμενες από το ΥΠΠΟ και 2 παραγωγές των Αθηναϊκών Θεάτρων.
Η σκηνή Ωμέγα φιλοξένησε ήδη με επιτυχία την παράσταση του Γιώργου Βαλαή «I AM FALLING IN LOVE – Εκδοχές πάνω στη Δωδέκατη Νύχτα» και συνεχίζει με την σκηνοθετική ματιά της Μάρθας Μπουζιούρη πάνω στο κείμενο του Friedrich Wolf «ΚΥΑΝΙΟΥΧΟ ΚΑΛΙΟ». Σε επανάληψη έρχεται το <<CALIFORNIA DREAMING 2O ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ>> του Βασίλη Κατσικονούρη σε σκηνοθεσία Σταύρου Καραγιάννη. Η Άντζελα Μπρούσκου θα μιλήσει διακειμενικά για τη γυναικοκτονία με την παράσταση «Ου φονεύσεις». Το έργο «ΒΥΖΙ», της Σοφίας Νικολαϊδου, είναι γραμμένο κατά παραγγελία του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και πραγματεύεται τη γυναικεία απώλεια και τις οικογενειακές σχέσεις, ενώ το το βραβευμένο έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, «ΜΗ ΣΚΑΛΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΜΟ», θα σκηνοθετήσει ο ανερχόμενος Θεοδόσης Σκαρβέλης.
Στο Φουαγιέ, μετακομίζει η παράσταση «Το όνειρο της Ιωνίας» από τους Αντώνη Κυριακάκη, Γιώργο Πατεράκη, ο νέος Πάνος Κούγιας σκηνοθετεί το έργο της Γλυκερίας Μπασδέκη «HOW SOON IS NOW» ενώ το έργο «ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ» του πολύ ιδιαίτερου και «αναρχικού» Γιώργου Καλογερόπουλου, είναι μια παράσταση φτιαγμένη από ιστορίες για γιαγιάδες.